به نام مهربان
می نویسم به آرامی روی جلد دفتر شب مشق دلتنگی را
پاک می کنم در آن سوسه کفتار شب را
و تبریک می گویم به چشمان ترگل که پاک می کند غم دل را
و عشق می ورزم به سکوتم
و می خوانم پیمانم را که بیدار کنم همه هم و غمم را
و ناز می کنم ، ناز می کنم سیرت آن مرحوم از دل و جان رفته را
سر اومد زمستون
شکفته بهارون
گل سرخ خورشید اومد
شب شد گریزون
کوه ها لاله دارن
لاله ها بیدارن
کوه ها دارن گل گل گل
آفتاب رو می کارند
توی کوهستون دلش بیداره
تفنگ ، گل و گندم داره میاره
توی سینه اش جان جان جان
یه جنگل ستاره داره
جان جان
یه جنگل ستاره داره .
سرود چریک های فدایی در سال 49
دیدم در کنجی بیماری روانی با خود گفتگو ها داشت .
روان های پریشان او در فضا رنگ ها را میزان می کرد .
در میان این زمزمه ها حرف هایی از ترگل ها به میان آمد.
هر چه گفت با خدای خود گفت .
هر چه شنید از خدای بی جان شنید .
وقت به نیمه شب رسید ، زمان وصال در زمین فرا نرسید .
باز هم صدای سکوت شب خطاهایی در ذهن آشفته من ایجاد می کند .
در این هیاهو خبری از برژواها نیست .
ولی در ته این ذهن آشفته پر از اشکال جدا شدن هست .
ودر ته آن گوشه زمستان و در ته آن دره باریک عکس شانه خوردن مویی ، با لالایی عاشقانه بر روی تکه سنگی کبود به چشم می خورد .
خاموشی همه را سیراب میکند الا مرا .
